Hilde schreef: "Na de mis dacht ik: ik ga even goeiedag zeggen aan de Clarissen, achter de tralies, vooraan links in de kerk, bij het prachtige beeld van de H. Clara. Ik lachte vriendelijk. Zij lachten vriendelijk terug. Opeens moest ik niezen. Daarbij stootte ik bijna met mijn elleboog het beeld van de H. Clara om. Anke naast me kreeg bijna een hartaanval, toe ze het beeld zag wankelen. We trokken ons stilletjes terug, naar veiliger oorden..."